USA Westkust vakantie 1 van 3

USA Westkust vakantie

Vakantie in eigen land!!!

Zaterdagmorgen 24 september gaat de wekker om 5 uur. We gaan naar Portland in de staat Oregon. We hebben een beetje vertraging, omdat de vracht niet was gewogen. Terwijl we in het vliegtuig zitten wordt er flink gerommeld in het vrachtruim en daardoor vertrekken we met een half uur vertraging. We landen om 11 uur lokale tijd en gaan op weg naar de auto verhuur. Voor de komende twee weken hebben we een Jeep Grand Cherokee 4x4, zonnedak en allerlei andere luxe.

Via een winkel in Vancouver, Washington waar Nadine graag body butter wilde kopen zijn we naar een supermarkt gereden om lunch te kopen. Daarna naar het hotel om de bagage te droppen en de auto te parkeren. We zijn met de light rail naar downtown Portland gegaan. Hier hebben we door de stad gelopen en zijn bij een mega boekenwinkel geweest. De naam van de winkel is Powell's City of Books en het is ook echt een city, echt heel groot. Door de stad lopend viel ons het grote aantal zwervers op (nagezocht: 2000).

Daarna bij een van de brouwerijen die Portland rijk is gegeten. Een lekkere hamburger en voor Ivar een bier proeverij, waarachtig ook mogelijk dat Ivar dat doet. Daarna weer met de light rail naar het hotel. De halte waar we uit stappen is vlakbij Portland International speedway. Er werd door personenauto's gescheurd om te kijken hoe snel ze konden optrekken, best veel geluid.

Zondagmorgen waren we vroeg wakker door de drie uur tijdsverschil. Het ontbijt in het hotel was voor Nadine te Amerikaans en dus zijn we met de light rail op weg gegaan naar de Whole Foods, de ons zo bekende supermarkt waar goed eten in overvloed aanwezig is. Deze keer kwamen we voor lekker brood en beleg. Daarna zijn we weer in de light rail gestapt. Het lijkt wel Europa hier. Vele openbaar vervoersopties en ook vele fietsers. Daarna wilden we naar de aerial tram, maar die bleek op zondag gesloten. Toen zijn we met de light rail richting het Washington park gegaan. We kwamen 80 meter onder de grond uit. Die 80 meter moesten we met de lift om boven te komen. In het Washington park zitten allerlei attracties en bezienswaardigheden, maar is daarbij ook een erg mooi park. Wij zijn door het arboretum gelopen. De herfst is hier al een beetje begonnen en de bladeren hebben schitterende kleuren. We hebben een heel stuk gewandeld en zijn we met de light rail weer terug naar de stad gegaan. Hier hebben een kunst markt bezocht en hebben we een rondje met de streetcar gereden. Op die ronde zijn we twee keer uitgestapt, een keer om naar een oude onderzeeboot te kijken (en daarbij over een moderne brug voor openbaar vervoer en fietsers te lopen), de tweede keer voor een vooraf opgezochte pizzeria. Beetje alternatief erbinnen, maar een super lekkere pizza. Daarna weer met de light rail naar het hotel.

Maandagmorgen waren we weer ruim voor 7 uur wakker. We hebben een half uurtje gereden inclusief een kleine file en hebben toen ontbijt en lunch gekocht bij Whole foods. Daarna zijn we in Zuidelijke richting vertrokken. Onderweg werd Ivar echter ineens helemaal blij van een wervingsbord voor verkiezingen dat langs de weg stond. Ene Rick Vial zoekt steun voor zijn campagne met een mooi plakkaat met groot de naam Vial erop. Ivar zette de auto snel aan de kant voor een selfie. Na deze ongeplande actie zijn we richting McMinville gereden. Daar wilde Ivar graag het Evergreen vliegtuig museum in. Hier staat het vliegtuig met de grootste vleugelspanwijdte dat ooit gevlogen heeft. Spruce Goose is de bijnaam van het vliegtuig, indrukwekkend, wauw, bijna 100 meter breed, 8 motoren en grotendeels van hout. Voordat we er waren Na het museum was er tijd voor koffie. Daarna reden we door naar Tillamook. Daar passeerden we een ander vliegtuigmuseum. Dit museum is gevestigd in het grootste houten gebouw ter wereld. Machtig groot, we zijn er niet naar binnen gegaan. We zijn doorgereden en kwamen uit bij de Blue Heron cheese company. We hebben hier brie gekocht en hebben buiten in het zonnetje heerlijk geluncht. Een paar kilometer verderop zit de grootste attractie van Tillamook: Een kaasfabriek inclusief proeverij en winkel. Het machinale productieproces was vanaf een galerij mooi te zien. Het was er druk, maar wel goed te doen. Lekker kaasjes proeven. Daarna liepen we tegen ijsverkoop van zelf geproduceerd ijs aan. Tja, dat ziet Ivar dan wel weer zitten. 3 ‘scoops’ ijs leverde een onbenullig grote bak ijs op. Nog nooit zo’n grote bak op. Lekker, maar eigenlijk te veel.

Met nieuwe energie in ons lijf reden we daarna naar de oceaan. We reden iets verkeerd en kwamen bij een strand uit waar een Chinees op krab aan het vissen was. Hij legde erg gebrekkig uit dat hij alleen de mannetjes wilde vangen. Na een uur had hij er pas 1 gevangen, die liet hij aan ons zien. Een stuk verder hebben we op een strand geparkeerd in Cape Kiwanda. Er ligt een grote rots voor de kust (Haystack Rock, 327ft hoog, 800m uit kust) met vlak in de buurt ook een hoge duin. Op het strand rijden met de 4x4 was super! In Lincoln City hebben we sla en pasta gegeten. Daarna zijn we even richting strand gereden. De zon was na een hele dag werk achter de wolken verdwenen. Er was aardig wat wind en het was bijna koud buiten. Op de parkeerplaats kwam er een paar keer over dezelfde meeuw op de motorkap zitten. Hij zal het wel koud gehad hebben of zo.

Dinsdagmorgen heeft Ivar eerst even hardgelopen. Daarna zijn we vertrokken en na een kort stukje rijden gestopt bij een uitzicht punt om te ontbijten. Het was hier ook echt fris. Toen doorgereden naar Depoe Bay. Daar waren vanaf de kust walvissen goed te zien! Er is een klein haventje daar met een erg krappe toegang. Het uitzicht op de kust en oceaan is overweldigend. We hebben de Otter Creek bypass gereden. Bij een souvenirshop/uitzichtpunt geparkeerd. Vanaf het uitzichtpunt zagen we heel goed een walvis, bijna recht van boven. Vanuit de souvenir shop gigantisch mooi uitzicht. In Newport werden we getriggerd door de naam Seal Island. We belanden daardoor in het Yaquina Bay Lighthouse park. Kostte 7 dollar, maar we hadden weer mooi uitzicht op de zee. We zagen er de eerste drie zeeleeuwen van de dag die vlak bij de kust zwommen. We zijn ook even rondom de vuurtoren gelopen. Er was daar veel wind en het was er zeker niet warm. Ook geluncht in Newport. We hadden uitzicht op de baai en zagen regelmatig zeeleeuwen en een enkele zeehond zwemmen. Op de pier naast het restaurantje waren een paar mannen op krab aan het vissen.

We zijn doorgereden en hebben bij Cape Perputea eerst een pas gehaald voor het park, daarna twee mijl best stijl naar boven gereden. Daar alweer enorm mooi uitzicht. Ook een kleine wandeling gemaakt. Een stukje verder met de auto kwamen we uit bij de sea lions cave. We kwamen via een wandelingetje en een lift in een grot uit waar in de winter honderden zeeleeuwen zitten. Nu was het er leeg, maar Amerika's grootste zeegrot was toch indrukwekkend. Weer buiten was er wederom mooi uitzicht. We zagen weer een paar zeeleeuwen zwemmen.
Net voorbij de kansloos lelijke plaats Florence belanden we in de Oregon Dunes Overlook. Er is hier een duinachtig gebied, best mooi.
Daarna doorgereden naar Coos Bay. Het hotel maakte niet direct de beste indruk: het ligt precies ingeklemd met geen meter ruimte aan beide zijden tussen twee doorgaande wegen. Ook de kamer is niet geweldig. ‘s Avonds nog even een rondje gereden.

We hebben boven verwachting goed geslapen. We zijn eerst gestopt bij de Safeway voor boodschappen. Toen in Bandon gestopt om te ontbijten. Echt fris daar. Op z'n Nederlands: nog geen 10 graden en nog mistig ook. Op een steiger waren een aantal mensen op krab aan het vissen. Vervolgens naar Cape Blanco gereden. Dit is het meest westelijke puntje van de 48 aan elkaar geplakte staten in dit land. Het was er erg mistig en het waaide hard. Weinig te zien. Toen doorgereden naar Port Orford, waar het zonnig was. Er was geen echte haven, alleen een plek waar boten in- en uit het water werden gehesen. Alle boten liggen er 's nachts op de wal. Daarna doorgereden langs de kust en bij 'de drie zusters' rotsen gekeken. Hier was het weer bewolkt. Heldere zon en echte mist wisselen elkaar binnen de halve kilometer af.
Dan zijn we een brug in Gold Beach overgestoken. Blijkt in 1931 de eerste brug van voorgespannen beton in de USA te zijn. Ook mooi. Daarna Harris Beach State Park. Daar geluncht. Best mistig hier. Van birds eiland daar zagen we niet veel. Geen bijzondere vogels gezien.
Bij de grens met Californië was er een permanente landbouw controle. We werden gevraagd of we een koelbox met fruit daarin hadden. Nee dus. We hadden wel een koelbox en ook fruit, maar dat zat los van elkaar en werd niet gevraagd.
Vervolgens onder het plaatsje Klamath een B weg gereden. Het plan ging niet helemaal gesmeerd want de vooraf gedacht route werd tot twee keer toe onderbroken door een eenrichting weg. Beetje jammer. We zagen wel weer een aantal zeeleeuwen zwemmen. Een stukje verder gingen we op advies van een toeristenboekje kijken bij een veld waar vaak herten staan. Nu dus niks te zien, jammer. Een stuk verder op higway 101 keek Nadine net voorbij het plaatsje Orick toevallig over haar schouder vanuit de rijdende auto en dacht beesten te zien. We stopten en draaiden om en waren als auto nummer drie bij een heel aantal Wapiti herten. Niet heel veel later was Ivar op z'n sokken door het autodak geklommen en stond hij op het dak. Er bleken 51 herten te zijn! Ook andere toeristen waren er snel bij. Binnen de kortste keren waren er meer dan tien auto's met tientallen mensen die dit ook aan het bekijken waren. Leuk!
Net even verder op old highway 101 stopten we weer om bij het plaatske Trinidad weer een grote rots te bekijken. Toen we de autodeur opendeden hoorden we dat er zeeleeuwen moesten zijn. De verrekijker en het fototoestel lieten zien dat het er honderden waren. Sommigen zaten zeker 10 meter boven de waterlijn.
Nadine vond in ons reisgidsje een suggestie voor een restaurant. We hebben echt heerlijk gegeten bij 'The Larrupin Cafe' in Trinidad, voor Amerikaanse begrippen erg luxe. Als gezamenlijk voorafje hadden we allerlei lokale hapjes. Als hoofdgerecht had Nadine een soort pastij met spinazie en champignons als hoofdonderdeel, voor Ivar was dat een blackened zalm. Lekker! Het restaurant lag buiten de bewoonde wereld en we vroegen ons af wie hier zoal zou komen om te eten, ligt op 30 minuten rijden van Eureka en dat heeft 'maar' 28000 inwoners. Toch waren we zeker niet de enigen.
Vervolgens zijn we naar ons hotel in Eureka gereden.

's Morgens reed Ivar vanaf het hotel eerst de verkeerde kant op. Toch maar omgedraaid om bij de lokale 'verse' supermarkt een paar boodschappen te doen. De lokale bakker kwam net brood brengen, dat kwam goed uit. Daarna even een Starbucks gepakt en vanaf daar naar het dorp Ferndale gereden. Hier reden we door het mini centrum met een paar mooie huizen in Victoriaanse stijl. Vanaf het dorp de 'Mattole Road' ingereden. Een tientallen mijlen lange kleine weg die veel op en af liep met ontelbare bochten. Net als gisteren wisselden zon en mist elkaar snel af. Af en toe kwamen we een auto tegen en we zagen ook weer fietsers. We hebben op drie verschillende plekken totaal zes herten gezien, op twee plaatsen kalkoenen en in een weiland stonden er ineens drie zebra's! Het was een schitterende weg. Op het einde liep de weg door het 'Humboldts Redwoods State Park'. Hier troffen we gigantisch grote Redwood bomen aan. De weg zigzagde rond de bomen. Toen we bij de snelweg kwamen zijn we 10 mijl naar het noorden gereden. Daar van de snelweg gegaan en op de nagenoeg parallel aan de snelweg liggende 'Avenue of the Giants' naar het zuiden gereden. We hebben ruim 30 kilometer over een heel mooie weg langs vele Redwood bomen gereden. Ook hier waren weer een aantal fietsers. Op het einde van het park nog een attractie gedaan: door een boom heen rijden! Het boompje was 315 foot hoog, 21 foot in diameter en max 2400jaar oud. En nog in leven, ondanks het gapende gat. Na dit twee keer gedaan te hebben zijn we de volgende zigzag weg op gegaan. Nu op weg naar Fort Bragg om te overnachten. Wederom een erg mooie weg. Vanaf ons hotel zijn we naar een restaurant gelopen, ruim een mijl weg. Daar salade en pizza gegeten waarbij veel ingrediënten van lokaal kwamen. Ook het aan de overkant van de straat gebrouwen biertje smaakte Ivar prima.

Omdat we zoveel foto’s hebben is het een verhaal in drie delen geworden: op naar deel 2