Maart en ook een beetje April

En zo zijn we alweer in het voorjaar. Niet heel veel spektakel de laatste weken, alhoewel we wel weer leuke dingen gedaan hebben. Met een collega van Nadine die uit Nederland over was gingen we een lokale simpele eetklasieker eten, wafels met kip. Een paar dagen later kwam een andere collega van Nadine uit Nederland bij ons op bezoek. We hebben gezamenlijk pizza gemaakt en die op de BBQ gebakken. Goede tip deze keer: champignons met een kaasschaaf snijden: daardoor worden ze lekker dun, wat handig is op een pizza.

17 maart reden we naar Louisville, omdat Ivar daar een 10 km hardloopwedstrijd wilde doen. We zijn op de vrijdag bij onze vriendin Tammy uitgekomen, die tegenwoordig bij haar nieuwe vriend Gary iets ten zuiden van Louisville in ‘the middle of nowhere’ woont. Ze wonen in Shepherdsville, letterlijk een paar kilometer van de ‘Four Roses’ bourbon stokerij. Wauw, wat een ruimte daar! Zoals altijd met vrienden is het leuk om elkaar weer te zien. ’s Avonds was er pasta als eten. Er kwamen ook nog een stel vrienden van Tammy voor het eten. Vanaf de veranda zagen we gelijktijdig zeker 15 eekhoorns bij een voederaar zitten. ’s Avonds in het donker zagen we ook nog een wasbeer en een buidelrat (opossum).

Zaterdagmorgen reed Ivar iets voor zessen weg richting Louisville. Zo leuk om weer van alles te herkennen in onze Amerikaanse ‘Home-town’. In het centrum kwam hij vrienden Steve en Mike tegen die ook de race liepen. Weer super om elkaar te zien. Vlak voor de race kwamen Nadine en Tammy ineens aangewandeld, leuk! De race zelf ging wat Ivar betreft niet helemaal optimaal, maar was toch weer leuk. Na de race had ik met Mike en Steve afgesproken bij een restaurant om een verlaat ontbijt te doen samen met nog een paar anderen. De locatie was me niet helemaal duidelijk toen ze het uitlegden, maar ter plekke was het erg herkenbaar: op precies dezelfde plek zat er eerst een ander restaurant waar we samen een paar geweest zijn toen we zelf nog in Louisville woonden. Na flink gewacht te hebben konden we eten. Lekker en gezellig. Daarna ben ik weer richting de stad gereden, waar ik bij twee sportwinkels naar kleding heb gekeken, maar niets gekocht. Vervolgens naar via een fotozaak naar Heine’s Brother coffee gereden, omdat ik had afgesproken met twee voormalig studiegenoten. Daarna naar Shepherdsville gereden. Tammy en Nadine hebben de pizza voorbereid. Gary en een beetje Ivar hebben hem gebakken op een big green egg. Tammy’s dochter Kayla en man Austin kwamen ook voor het eten. Leuk om ze weer te zien.
Zondagmorgen hebben we na een lekker ontbijtje het kalm aan gedaan. Nadine had op zaterdagmiddag samen met Tammy het rondje van 1 mijl over eigen grondgebied gewandeld, nu kon Ivar met Gary mee. Wauw wat mooi!

Toen we even later binnen zaten zagen we vijf herten tevoorschijn komen die even bij een voederaar hebben gestaan. Op het eind van de ochtend vroeg Gary of Ivar nog wilde schieten. Hahaha, tuurlijk. Niet veel later vlogen er kogels vanuit een AR15, AK-47 en een Winchester .44 door de lucht. En dat dan in de buitenlucht, gekker moet het niet worden. Wel weer heel leuk.
Aan het begin van de zondagmiddag zaten we weer in de auto op weg naar Woodstock. We hadden een vlotte reis.

Twee dagen later kregen we voor het eerst een doos met voorverpakt maar vers zelf klaar te maken maaltijden binnen. We waren zowel verbaasd over de enorme hoeveelheid verpakkingsmateriaal, maar toch ook over hoe lekker en compleet de maaltijden waren.
Intussen beginnen de wandelpaden dicht bij ons huis ook weer leuk te worden om te wandelen, met de lente begint het dicht te groeien. Wandelend kwam Ivar zo op het wandelpad op nog geen 300 meter van huis zo 4 herten tegen vlak voor zonsondergang.

Drie dagen later was er een schoonmaakactie georganiseerd om de wandelpaden op te ruimen. Ivar heeft een paar uur meegeholpen op zaterdagmorgen en daarbij drie grote vuilniszakken met vooral plastic en glazen flesjes, maar ook zeker 30 tennisballen. Verbazingwekkend elke keer weer waar dan ook ter wereld dat mensen zo slordig met afval omgaan. In het kleine beekje wat er ter plekke liep trof hij nog een schildpad aan van een centimeter of 20 lengte. Een week of twee later na een hele dag regen was het riviertje overigens een meertje geworden van zeker 15 meter breed.

Op zaterdag 1 april zijn we naar Cartersville gereden. Het is een klein plaatsje met een leuk centrum. Er was een bier en BBQ festival waar we niet naar toe zijn gegaan. We hebben lekker geluncht bij Swheat Market. We zaten vlakbij het spoor en verbaasden ons over de lengte van de diverse goederentreinen die langskwamen. Na even rondgewandeld te hebben zijn we naar het plaatselijke Tellus Science Museum gegaan. Klein maar leuk museum (en vandaag gratis omdat we lid zijn van de Bank of America). We leerden er weer wat over dinosaurissen, kristallen en ruimtevaart.

Op zondag fietste Ivar rond met ruim 25 man van de fietsclub. De zondagroute stopt halverwege altijd bij een tankstation in ‘the middle of nowhere’. Sommigen kopen wat te eten, andere doen niets en er is ook een categorie die achter het gebouw altijd even een snelle sanitaire stop doet. Ik stond daar deze keer ook bij en keek opzij en zag tussen allerlei afval en oude zooi ook een houten stellingkast staan zoals we er twee jaar geleden eentje langs de weg gekocht hadden. Het fietstochtje ging lekker verder, maar later in de week reed ik even met een omweg om aan de balie naar de kast te vragen. De beste man vond het prima dat ik hem meenam voor niks. Helemaal mooi dus! Nu nog opknappen.

Op 4 april was het onze trouwdag. Nummer 15, we worden oud. We zijn gaan eten bij ‘Ray’s on the River’. Ze hadden een tafeltje voor ons versiert, leuk. Het was gezellig en lekker! We waren toch wel verbaasd toen we na het hoofdgerecht ongevraagd een toetje en twee glazen champagne kregen. Da’s attent, alleen jammer voor Nadine dat zowel suiker als alcohol het niet heel goed doet. Het toetje was daarom voor Ivar en Nadine stuurde toen we weer naar huis reden.

Op de vrijdag zaten we weer samen in de auto. Reisdoel was deze keer Haines City in Florida. Ivar deed er op zondag een halve triathlon. Nadine had een overnachtingsplek in het plaatsje Winter Haven gevonden. Via Air BNB zaten we goedkoop op een prima plek. Op vrijdag waren we al bij het evenementen terrein geweest om het deelnamebewijs op te halen. Het was weer een heel circus ter plekke, allerlei triathlon gerelateerde standjes. Via de inschrijftent kwam je automatisch in de Ironman verkooptent terecht. Een grote tent waar van alles van Ironman te koop was: vele tientallen verschillende t-shirts, truien en jasjes, sokken, stickers, handdoekken, petjes, kopjes, mokken, bekers, magneten, nummerplaathouders, koebellen, noem maar op. Ook wij trapten er weer in: twee t-shirts en zelfs een heel triathlonpak gingen voor ons over de toonbank.

Zaterdagmorgen hebben we eerst ontbeten bij Panera bread, daarna zijn we naar de buren gewandeld om bij Starbucks koffie te drinken. Toen reden we naar het centrum van Winter Heaven om op een marktje wat rond te neuzen, leuk! Nadine had daar in de buurt op internet nog een wol winkel gevonden, dus daar gingen we ook nog even langs. En dat alles bij een heerlijk zonnetje en een ruime 20 graden Celsius. Daarna zijn we weer naar triathlongebied gereden, want Ivar wilde nog even zwemmen. Dat was mogelijk tussen 11 en 2 uur. Er waren een behoorlijk aantal boten, kano’s en surfplanken op het water om de veiligheid in de gaten te houden. Het parkoers was met een heel aantal boeien uitgezet. Eén van de verste boeien lag in de buurt van een rietkraag. Ruim 100 meter voor die tijd werd ik tegengehouden tegelijkertijd met twee anderen. Een dame in een kano stuurde ons terug met een verklaring dat er te weinig boten en kano’s waren om de veiligheid op het hele traject te garanderen. Ik dacht direct dat er geen bal van klopte, maar hield mijn commentaar in omdat er twee andere zwemmers bij me waren. Later op de kant liepen een paar mensen van de organisatie langs. Eentje zei er tegen de ander dat er nog een grote alligator uit de rietkraag gehaald moest worden. Hahaha, dat dacht ik al.
Na het zwemmen hebben we met de auto de 90 kilometer van de fietsroute voor zondag gereden. Altijd goed omdat op voorhand te weten. Daarna heb ik mijn fiets afgegeven bij de wisselzone.
Het avondeten deden we bij een Italiaanse keten. Pasta voor een race is altijd goed.

Zondagmorgen ging om 4.40u de wekker. We zaten vlot in de auto met al onze spullen. Ontbijt werd al rijdende gedaan, er waren zelfgebakken pannenkoeken die uit de koelbox getoverd werden. Heerlijk. Het was bij het startterrein vrij druk. Nadine heeft Ivar afgezet en is een parkeerplek gaan zoeken. Ivar kon in de rij om eerst zijn startnummer op z’n lijf te laten schrijven. Daarna in de wisselzone de fietsbanden opgepompt en eten, drinken en schoenen klaargezet. Om 6.00u moesten we uit de wisselzone zijn. Aangezien mij groep pas om 7.25uur startte moesten we nog behoorlijk lang wachten. Nadine heeft nog een deken uit de auto gehaald omdat het aardig fris was. Om 7.22u stond ik in het water klaar voor de start.
Het zwemmen ging best goed. Het leuke was dat elke startgroep een andere kleur badmuts op had. Voor mijn groep startten 7 andere groepen, na mij ook nog 7. Tijdens het zwemmen haalde ik een heel aantal mensen in die voor me gestart waren. Zelfs mensen die een kwartier eerder vertrokken waren. Ook gezegd moet worden dat er zeker 10 dames die 5 minuten later gestart waren me mooi voorbij waren gezwommen voordat ik het water uit was. Nadine stond langs het water.
Vanuit het water ging het soepel naar de fiets. Het ging niet heel snel, maar wel goed. Bij de wisselzone was ook Nadine weer opgedoken, helemaal top. Ivar was weer zo verdwenen op de fiets. Het fietsen ging heerlijk! De snelheid was goed en het kostte niet al te veel moeite. Op de terugweg was er een beetje tegenwind en een aantal heuvels zorgden dat er toch wel serieus gezweet ging worden. Na zo’n 60 kilometer stond Nadine me weer aan te moedigen. Super.
Terug in Haines City ging het van de fiets via de wisselzone naar het hardloopparkoers: drie rondjes rondom ‘Lake Eva’. Er zaten een aantal vervelende heuvels in het rondje, maar het viel me toch allemaal niet tegen. De temperatuur was dan ook niet slecht. Na 5 uur en 20 minuten was de inspanning voorbij. Helemaal tevreden! Ik heb flink wat gedronken en ben daarna de spullen uit de wisselzone gaan halen. Daarna naar de auto en met wat water en een washand de meeste stinkende zooi van m’n lijf gehaald. Toen frisse spullen aan en via de supermarkt weer de snelweg op. Nadine heeft allerlei berichtjes van de whatssapp voorgelezen terwijl ik stuurde. Ook hebben we chips en Nederlandse borrelnootjes opgepeuzeld. Ook zijn we nog bij een Starbucks gestopt voor een koele frappucino. Aan het einde van de middag waren we in zuid Georgia waar we vlakbij de plaats Valdosta een hotel hadden geboekt. We hebben een lekkere hamburger gegeten en Ivar vond dat een ijsje ook nog wel op z’n plaats was.

Maandagmorgen reden we naar huis door en zo hadden we weer een mooi weekend gehad.