Bericht # 39

Tussen een paar vakanties door houden we onszelf weer bezig. Net nadat we terug waren uit Seattle had Ivar z’n broer Constantijn aan de telefoon. Onderwijl keek hij naar buiten. Bij 1 van onze drie vogelhuisjes zag het er op afstand wat vreemd uit. Telefoon opgehangen, gaan kijken en wat bleek: er zat een slang in! Leuk! Nadine vond het bij navraag wat minder geslaagd, dus toen de slang helemaal in het huisje verdwenen was, ging er duct tape over de ingang en werd het huisje losgeschroefd van de boom. Een paar honderd meter verder bij ons is een natuur pad, waar Ivar de tape voor de ingang weghaalde en al filmend vaststelde dat het een aardig beestje was: zeker wel 1,30 meter lang! Nazoeken doet vermoeden dat het om een niet giftige zwarte rattenslang ging.

Een paar daagjes later was het weer jongenspret: Ivar is nog maar eens naar de schietbaan gegaan met Herman. Vermeldingswaardig deze keer, omdat Herman de mogelijk te huren wapens herkende en we daardoor beiden alweer een toffe middag hadden. Voor de kenners deze keer o.a. een Desert Eagle (0,50” oftewel 13mm kogels) en een MP5, een volautomaat. Wel weer ruig, ook redelijk aan de prijs, zeker een volautomaat tikt aan als je meerdere kogels per seconde schiet.

Twee dagen later (op een gewone maandag) reed Ivar de zogenoemde ‘assault on Mount Mitchell’ op z’n fiets. Al toen we in Louisville woonden had Ivar over deze fietstocht gehoord. 160km lang en eindigend bovenop Mount Mitchell, de hoogste top ten Oosten van de Mississippi. Het was een mooie maar zware fietstocht. De eerste 120 km was het een beetje heuvelachtig, maar daarna begon de weg te stijgen en leek het niet meer op te houden. Het was tijden geleden dat een fietstocht zo zwaar was. Na ruim 7,5 uur was de finish eindelijk daar. Bovenop de berg hadden ze heerlijke soep en koude cola! Helaas moesten we met de bus naar beneden. Deze reed ook nog eens via een flinke omweg naar de plaats Marion, waar Nadine gewacht had. Via een lekkere hamburger zijn we naar huis gereden. Pas twee dagen later kwam ik er achter dat twee vermaarde ex-profwielrenners (George Hincapie en Bobby Julich) ook hadden meegedaan.

Terwijl Ivar bezig was in de garage, kwam er wat geluid vanaf de overkant van de straat. Deur open, stond de overbuurvrouw met dochter buiten en rustig telefonerend met wat later de brandweer bleek. Toen ze had opgehangen bleek dat ze brand in haar oven had gehad. Samen met een buurman ben ik binnen gaan kijken. Ze had een brandblusser leeggespoten in de oven, en dat was goed te merken: dat slaat op je keel! De elektrische oven bleek nog steeds te gloeien. De buurman was zo kien om de zekering af te schakelen. Toen weer snel naar buiten vanwege de lucht. We stonden daar een paar minuten en toen hoorden we de brandweer aankomen. Nou, nou, wat een ovendreven gedoe: twee brandweerwagens, een ambulance en een politiewagen inclusief een man of tien personeel stonden zo ineens in de straat. Lekker Amerikaans efficiënt. Ze waren ook zo weer weg. Wel lachen.

(Schoon)papa Ton stond de volgende vrijdag op de luchthaven. Hij moest voor zaken in Amerika zijn, leuk om dan een grote omweg via Atlanta te maken! Op zaterdag zijn we gezamenlijk naar een garage geweest om naar een Ford Mustang te kijken. ’s Avonds gingen we naar het Fox theater, iets dat Ton al lang op z’n verlanglijstje had staan. Vooraf gingen we in de buurt eten. Het was nogal druk in de buurt, dus heeft Ivar eerst Ton en Nadine bij het restaurant afgezet met het vermoeden dat het vinden van een parkeerplaats moeilijk zou worden. Praktijk bleek toch anders. Om de hoek, letterlijk 25 meter van de voordeur tegen normaal tarief, mazzel. Tijdens het eten zagen we nog dat het buiten hard regende, maar toen we zelf de twee blokken naar het Fox theater liepen was het gelukkig droog. We zagen de voorstelling Neverland. Zoals altijd in een theater vonden we het mooi. Op zondag hebben we Ton weer naar de luchthaven gebracht. Op de terugweg zijn we langs een winkel gereden waar een aantal Nederlandse collega’s van Nadine eerder een ‘Big Green Egg’ (een houtskool gestookte keramische grill) hadden gekocht. We hadden er al een tijdje naar zitten kijken, maar besloten dat het nu de juiste gelegenheid was. Met een complete set zat de achterbak van de auto aardig vol.

Op vrijdag had Nadine een afdelingsuitje en werd er gevliegvist. Blijkbaar heeft Nadine talent, want ze kreeg allerlei complimenten over haar techniek. Het was op een prive stuk van een riviertje met super mooie uitzichten over de kronkelende rivier. Jammer genoeg niets gevangen.

De dag er na kwamen onze vrienden Tammy en Gary vanuit Louisville op bezoek. Op zaterdag is Nadine met Tammy langs diverse brei winkels geweest, Ivar is met Gary gaan fietsen. We hebben o.a. op de Big Green Egg pizza gemaakt. Heerlijk!

Het volgende weekend zijn we samen bij een feestje geweest van een collega van Nadine die net getrouwd was. Het feestje van Blake & Daniel werd gehouden bij weer een andere collega.

Nadat we hadden besproken hoe de Ford Mustang er helemaal moest uitzien is Ivar bij diverse garage’s geweest en heeft hij nog diverse andere garage’s gebeld. Net op het moment dat we dachten er met de een uit te komen, deed die garage toch weer moeilijk over betaling. Uiteindelijk was het onze ‘huisgarage’ die ons een mooie Ford Mustang Cabrio verkocht. Thuis was het nog een beetje passen en meten in de garage, waardoor er momenteel zelfs meer fietsen op de eerste verdieping staan dan op de begane grond.

En het volgende verhaal gaat over San Francisco en San Juan Island. Tot snel!