Hobbies ver weg en broertje in town

We gaan richting het einde van onze tweede woonperiode in Amerika. Nog een paar maanden te gaan, we houden onszelf toch goed bezig.

Een Nederlandse collega van Nadine moest voor een paar dagen in Atlanta zijn. Het leek haar wel leuk om wat tijd bij ons door te brengen. Nadine heeft Jorine op zaterdagavond van de luchthaven gehaald. Op zondag zijn ze gaan wandelen langs het riviertje richting het centrum van Woodstock. Daar gingen ze lunchen in een bar en konden ze live de finale zien van het EK voetbal voor dames waarin Nederland zo mooi won van Denemarken. Dat is natuurlijk super! Mandag overdag werd er gewerkt, maar voor ’s avonds vond Jorine het een goed idee om naar de schietbaan te gaan. Inderdaad iets wat Ivar altijd leuk vindt. We hebben er dikke pret gehad, terwijl Nadine van achter het veiligheidsglas deze onbenulligheid gade sloeg. Naderhand zijn we een ijsje gaan eten.

Nadine heeft al enige jaren geleden voor het eerst gehoord over een weekend waar workshops met kralen bijhoren. Aangezien het nog best prijzig is, was het er nog nooit van gekomen. Voor dit jaar toch besloten om aan te melden. Het hele evenement was in Branson, Missouri. Dat is nog een aardig stuk vanuit Woodstock. Het is net geen 700 mijl rijden. We zijn woensdagmiddag 9 Augustus vertrokken en hebben toen een paar uur gereden. We kwamen uit in Clarksville in Tennessee. De volgende morgen vertrokken we weer. We reden snel Kentucky in en niet heel veel later via het aller zuidelijkste puntje van Illionois reden we Missouri binnen. Via vooral snelwegen kwamen we aan het begin van de middag aan bij hotel ’Chateau on the Lake’. Nadine had er de eerste kennismaking en inschrijving. Donderdagavond was er de opening van het evenement met een band en daarna een meet the teacher. Er werden meteen een paar kits gekocht van Sabine Lippert. Vrijdagmorgen om 9 uur begon de eerste workshop met Sabine Lippert. Er was keuze uit een makkelijk en moeilijk project, en natuurlijk koos Nadine het moeilijke ketting project. Gevolg het gaat nog wel even duren voordat dit af is. Ik had al vaker een workshop bij Sabine gevolgd en ook deze was weer erg leuk. Ik zat naast een iemand uit Michigan, een professor. Na de workshop een burger in het hotel gegeten en ’s avonds was er een korte workshop voor een paar oorbellen.
Zaterdagmorgen stond de workshop met Jean power op de planning. Zij komt uit Engeland en haar workshop was super leuk en leerzaam. Het eindresultaat gaat een driehoekige doosje worden. Ben benieuwd naar het eindresultaat, een keer geen sieraad. ’s Avon ds samen met Ivar in het restaurant gegeten en daarna nog even verder gekraald in de gezamenlijke ruimte.
Zondag stond de workshop met Helena-Tang Lim op het programma. Zij komt uit Singapore en de armband die op het prgramma stond was erg complex. Hier niet zoveel en de workshop was ook minder gezellig. Alle dagen heb ik naaste dezelfde persoon gezeten en dat was erg leuk. Na de workshop zijn Ivar en ik pizza gaan eten en daarna ben ik nog even teruggegaan naar de kralen ruimte. Hier nog gezellig na gekletst met een aantal dames.

Ivar viel ook met z’n neus in de boter. Nadat Nadine zich op nieuwsjaarsdag had ingeschreven voor het kralen evenement, moest Ivar eens verzinnen wat hij ging doen. Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar juist net gedurende de drie dagen dat Nadine de workshops had, bleek er op een uur afstand van haar locatie een drie daags sportevenement te zijn! Wat een pret: een sprint triathlon op vrijdag, een 100 mijl fietsrit op zaterdag en een 10 km hardloopwedstrijd op zondag. Hey, leuk! Dus Ivar schreef zich in voor dit evenement, genaamd ‘Eurekan’. Op vrijdagmorgen reed hij naar ‘Holiday Island’ in Arkansas. Er was ruim de tijd om alle spulletjes op te halen voordat de race begon. Er waren naar schatting zo’n 100 deelnemers aan de triathlon. We vertrokken in 3 groepen van een strandje voor 300 meter zwemmen. Dat ging best ok, daarna snel de wissel naar het fietsen. Dat viel niet helemaal mee, er leek niet zoveel macht in de benen te zitten en een aantal heuveltjes achter elkaar hielp ook niet mee. Gelukkig was het maar 10km. Daarna volgde het hardlopen. Dat was helemaal niet top. Ook hier heuveltjes en daar schoot er zijsteek in. Hahaha, ik moest zelfs heel even wandelen! Na de finish was het leuk en gezellig. Ik heb er nog even rondgehangen, maar ben toen weer teruggereden naar het hotel. Zaterdag stond de wekker erg vroeg: 4:45u Weer ruim een uur rijden, deze keer naar Eureka Springs in Arkansas. Om 7.00 uur vertrok de 100 mijl fietsrace. Ik schat zo’n 200 deelnemers, er vertrokken ook deelnemers voor kortere afstanden. De eerste paar kilometers ging het stevig. We reden al snel met zo’n 20 man als koplopers. Ik heb geen meter op kop gereden, maar het meerijden ging wel ok, alleen op de korte klimmetjes was het soms zwaar. De eerste 40 km reden we in 1uur en 5 minuten, terwijl daar ook 300 hoogtemeters bijzaten. Niet slecht voor een 46 jarige denk ik dan. Na 60 kilometer kwam er een klimmetje dat best lang was, maar vooral ook enorm stijl. Helaas voor mij moest ik de groep daar laten gaan en kwam het er op neer dat ik de rest van de dag alleen reed. In de laatste 40 kilometers zaten nog een paar gemene beklimmingen. De laatste was ook weer lang en erg stijl. De fietsers die ik daar zag gingen zig zaggend over de weg. Voor de tweede keer in twee dagen moest ik even wandelen! Ongekend op een fiets. Verzachtende omstandigheid: lopend ging ik net zo snel omhoog als de andere fietsers die al harkend op hun fiets bleven zitten (wielertaal ja). Na de finish was het ook hier weer gezellig. Bij sportevenementen ontmoet ik altijd leuke mede idioten. Toen ik terug fietste naar de auto reed ik langs een foodtruck waar ze soep verkochten. Dat lustte ik zeker wel op zo’n moment! Er zat ook een kleine meid met haar moeder te eten. Verwondert keek ze naar de bezwete fietser. Ik heb m’n medaille van de dag aan haar gegeven. Moeder en dochter blij, leuk.
Zondagmorgen was er voor het eerst de voor het weekend voorspelde regen. Ik was weer naar Eureka Springs gereden en was er mooi op tijd. De 10 km viel dik tegen: veel heuvelop en dat in de regen. Voor de derde keer in een weekend kon ik onbedoeld wandelen. Eindresultaat viel me niet tegen. Ik werd 10e van de 40 deelnemende mannen. Er was 1 dame sneller dan me. Dat kwam prima uit, want het hele weekend droeg ik startnummer 11. Op het eind kregen alle finishers een enorme medaille, nog nooit zo’n grote gezien. Ook weer leuk voor de heb kast.

Op maandagmorgen zaten we om 6.00uur in de auto. Het was een lange rit om thuis te komen, hadden ook nog aardig wat regen onderweg, maar het ging prima. We waren aan het begin van de avond weer in Woodstock.

Op vrijdag in dezelfde week stond de volgende bezoeker op de luchthaven: Ivar’s broertje Constantijn. Leuk om elkaar weer te zien, helemaal leuk aan deze kant van de oceaan. Constantijn herkende waarachtig een klein stukje wat we op de snelweg reden: hij was er een jaar of 15 geleden al eens geweest. Het weekend trof Ivar het niet echt, want Constantijn met steun van Nadine bracht heel wat gewinkel met zich mee. Gelukkig was er ook nog een keertje het zwembad in ons wijkje bij. Zondagavond gingen we pizza eten met Stuart, Michelle en hun 17 maanden jonge dochter Lily. Lily lustte de pizza goed! We deelden een pizza van 75 cm in doorsnede! Weer lekker! Na het eten stonden we buiten nog even te praten toen Michelle aan Lily vroeg: ‘where is Nadine?’, waarop Lily naar Nadine wees. Zelfde resultaat bij Ivar. Bij Constantijn wist ze het echter niet. Toen ivar vroeg: ‘where is my ugly brother (waar is mijn lelijke broer)?’ wees ze direct naar Constantijn! Hahaha. De vraag om een high five werd ook direct door Lily beantwoord. Onvergetelijk! Super.
Op maandag stond het grote spektakel op het programma waar we Constantijn juist nu bij ons bezoek uitnodigden: de zonsverduistering! Constantijn en Ivar hadden met diverse eclipse websites en google maps precies bepaald waar we wilden staan: dicht bij de lijn waar de verduistering het langst zou duren. We vertrokken voor 8.00u op de maandagmorgen van huis en kwamen uit aan de noordkant van het Chatuge Meer dat net in North Carolina ligt. Onderweg was er merkbaar meer verkeer op de weg, maar van drukte was echt geen sprake. Op de plek die we uitgekozen hadden was pas 1 auto toen we er aankwamen: dat waren mensen die om 1.00u ’s nachts vanaf huis waren vertrokken! We hebben ons uren bezig gehouden terwijl het steeds drukker werd. Constantijn en Ivar hebben nog een stuk in het meer gezwommen. Rond een uur of 1 waren er naar schatting 50 mensen op de parkeerplaats waar we stonden. Ivar zag door z’n met filters beplakte verrekijker daarvan als eerste dat de maan de zon begon af te schermen. Langzaam maar zeker werd dat steeds meer. Pas toen de maan ruim over de helft de zon afgeschermd had kon je goed merken dat het licht en de warmte afnamen. De laatste paar minuten tot de totale verduistering ging het hard met de lichtafname. Het moment van totale verduistering is onbeschrijflijk. Wat een gaaf licht! Met geen pen te beschrijven, ik (Ivar) krijg er nu bij het typen nog maar weer eens kippenvel van. Zonder meer 1 van de meest bijzondere momenten in m’n leven. Ook Constantijn vond het super gaaf. Nadine vond het mooi, maar toch duidelijk minder dan de broers. Die riepen direct tegen elkaar dat dit niet de laatste keer in hun leven zou zijn. Bij deze: in augustus 2026 zijn we in Noord Spanje. WAUW!
En net zo snel als de zon achter de maan verdween kwam hij ook weer terug. Daarna werd het licht langzaam meer en vertrokken veel mensen. We zijn nog een tijdje gebleven en toen ook vertrokken. De terugweg was duidelijk vele malen drukker dan de heenweg. We hebben met een grote omweg gereden, waarbij we o.a. het plaatsje Ducktown aandeden. Ook zijn we in Tennessee geweest. We hebben bij een leuk restaurant in het plaatsje Jasper prima gedineerd. Rond een uur of 8 waren we weer thuis.
Dinsdag begonnen we ook weer goed: we reden eerst naar een speciaalzaak voor hardloopschoenen. Constantijn vond er een goed paar hardloopschoenen en medewerkster Lindsay viel bij beide broers in de smaak. Daarna reden we langs het appartement waar we de eerste 6 weken van ons verblijf in Georgia gewoond hebben naar Kennesaw mountain. Daar hadden we een mooi uitzicht over de omgeving. Vervolgens ging het naar het centrumpje van Marrietta om te lunchen. Toen stapten we in de auto naar de schietbaan in het centrum. Ivar was hier al vaker geweest, maar was super verbaasd en blij dat er nu een onbenullig geweer in de verhuur was: voor de kenners: een 50 BMG. Wauw, wat een enorm kanon. We hebben dus onbenullig gedaan door eerst met een gewoon pistool te schieten, daarna met het grootst aanwezige pistool, een Desert Eagle. Constantijn liet hem nog bijna uit z’n hand klappen toen hij hem voor het eerst afschoot, onbenullig. Vervolgens schoten we met een redelijk normaal geweer en als toetje dan maar de 50 BMG. Dit is echt buitencategorie. Bijna nergens te gebruiken. De instructeur was het geweer aan het klaarzetten op de baan toen er vanuit een andere ruimte een andere instructeur binnen kwam met 2 cursisten en super enthousiast ‘Wow’ riep. Hij wilde dat ze dat bleven bekijken. We hebben beiden 1 keer met het geweer geschoten, op de filmpjes ervan is te zien dat het stof van de lamp dwarrelt na het afschieten, zoveel druk komt er vrij. Weer een super ervaring! Volgende stop op de dag: Honkbal: we zijn naar de Atlanta Braves gegaan die tegen de Seattle Mariners moesten spelen. We waren super op tijd. Dit gaf mooi de gelegenheid om het stadion rond te lopen en een lekkere, maar ook vette hamburger, friet en een biertje naar binnen te schuiven. We zaten in het buitenveld op de eerste rij precies bij de ruimte waar de werpers van de tegenstanders zich warm gooiden. Leuk om mee te maken. Constantijn wilde nog een hotdog kopen, want dat hoort bij Amerikaans sport kijken. Hij had al bedacht dat het wellicht zo zou zijn dat er een homerun zou worden geslagen als hij weg zou lopen. Gelukkig deed hij dat toen de Braves aan slag waren, want inderdaad werd er een homerun geslagen toen Constantijn niet live meekeek. Helaas voor hem de enige van de hele wedstrijd. Er werd met 4-0 gewonnen, het was leuk.

Op woensdag deden de broers het wat kalmer. Ze vertrokken na tienen met de Mustang cabrio naar een strandje bij ‘Lake Allatoona’ bij Acworth. We hebben daar even in het water gelegen en ook op het strand. Er waren eerst ook andere badgasten, maar die gingen tegen het middaguur weg. We gingen in de schaduw op een bank zitten toen er een politiewagen aan kwam rijden. We zwaaiden even naar de agent, hij zwaaide terug. Toen hij terugreed stopte hij om te vragen naar de Mustang. Binnen de kortste keren hadden we een enorm leuk gesprek met de agent. Hij vertelde van alles over z’n werk, liet ons z’n kogelvrije vest zien en voelen, de achterklep ging verder open om geweer en shotgun te laten zien. Constantijn mocht op de bestuurders stoel zitten en heeft de sirene nog even mogen aanzetten. Goh, wat leuk! Ik kon de agent nog wat uitleg geven hoe hij verschillende motoruitvoeringen van een Mustang kon herkennen. Echt weer super.
Donderdagmorgen gingen de activiteiten weer verder: de broers reden naar het olympisch zwembad. Hier is in 1996 gezwommen tijdens de olympische spelen. We hebben heerlijk gezwommen in het bad. Het was enorm rustig. 10 banen van 50m eter lengte met totaal 4 mensen. Constantijn heeft zich nog even uitgesloofd om zo hard mogelijk te zwemmen, en dat lukte goed. Om 11.00u waren we uit het bad. Ivar was ineens z’n autosleutels kwijt, die bleken bij de balie in het zwembad te liggen. Niet heel handig. Volgende stop was de parkeergarage bij het aquarium. We zijn vanaf daar door het olympisch park naar het Westin hotel gelopen waar op de 72e verdieping het ‘Sundial’ restaurant zit. We hebben daar heerlijk geluncht. Vanaf daar zijn we via CNN en een Starbucks naar het aquarium gelopen. Daar hebben we ons een paar uur bezig gehouden met het kijken naar vissen. Alweer mooi en imposant, vooral de walvishaaien van een meter of 6 lengte. Op weg naar huis zijn we gestopt bij ‘Twin Peaks’ voor een hamburger. Ook weer lekker.
Vrijdag gingen de broers Kanoën. We zijn naar Roswell gereden en werden daarna met kano en al 9 mijl stroomopwaarts gereden. Vanaf daar hebben we een paar uur heerlijk gepeddeld. De temperatuur was top, het was heel rustig op het water, er scheen een aardig zonnetje, helemaal top. We passeerden onderweg menig gigantisch groot huis, echt ongekend. Totaal hebben we 64 schildpadden geteld, veel meer dan verwacht. De kleinste zo’n 7 cm, de grootste misschien 25cm of zoiets. ’S Avonds zijn de broers naar high-school American Football gegaan. Ook leuk om te zien. Wat een inzet van alle sporters, maar ook cheerleaders en giga muziekband, allemaal bestaande uit leerlingen van de school. Alweer een topdag.
Zaterdagmorgen zijn Constantijn en Nadine door de buurt gaan wandelen. Ook hebben we nog maar weer eens een winkelcentrum aangedaan. Daar zat als lunch alweer een pizza bij, maar dat terzijde. Richting het einde van de middag vertrokken Ivar en Constantijn naar het centrum: deze keer voor American Football op het allerhoogste niveau. De Atlanta Falcons moesten spelen tegen de Arizona Cardinals voor de derde van 4 voorseizoen duels. Mooie bijkomstigheid: dit was de eerste wedstrijd ooit die in het 1,6 Miljard dollar kostende hagelnieuw Mercedes-Benz stadion werd gespeeld! We parkeerden op zo’n kwartier lopen van het stadion. Daar was er een tegenvaller: de grote camera van Constantijn mocht er niet in. Het idiote was dat de beveiliging andere instructie had geprint dan hetgeen op internet beschreven stond. Hele discussie waar niks uitkwam. Resultaat was wel dat het hoofd beveiliging aan ons vroeg om terug te komen als we de camera hadden weggebracht. Heen en weer naar de auto kostte dat een half uur. Toen we terug waren kregen we beiden een petje van de Falcons, hahaha. We hebben even rondgewandeld in het stadion, gigantisch groot. Vooral indrukwekkend vond ik de rond beeldschermen die hoog in het stadion hingen. Wauw! We zaten hoog in het stadion en konden zo alles mooi zien. Net als bij de honkbalwedstrijd mistte Constantijn ook nu een spectaculaire score: hij ging eten halen toen er een touchdown werd gescoord. Bij de volgende touchdown maakte Ivar net een selfie. Weer een gemiste kans, prutsers! Gelukkig hebben we er nog meer gezien. Het was een mooie wedstrijd. Toen de wedstrijd afgelopen was zijn we nog helemaal naar beneden gelopen en kwamen zo erg dicht bij het veld uit. Ook leuk om te zien.
Intussen was Ivar’s ex-collega Joost geland op de luchthaven en met een Uber naar ons huis gereden. Toen de broers thuiskwamen was de stand jongens meisjes dus ineens 3 tegen 1. Joost moest voor zaken in America zijn en verbleef net als twee jaar geleden een nachtje bij ons. Op zondagmorgen zijn de drie mannen naar topgolf gegaan en hebben daar gezellig gegetn, gedronken en tegen golfballen proberen te slaan, leuk en gezellig. Daarna hebben we Joost naar een metro station gebracht, vervolgens reden we naar huis. Daar hebben we chili con carne op de barbecue gemaakt. Na het eten heeft Ivar Constantijn naar de luchthaven gebracht en was deze giga gave week weer voorbij. Thanks bro!

En zo konden we ons een paar dagen voorbereiden om de trip naar Nederland.

Tot snel weer.