Solo tripje West

Solo tripje West

Ook weer iets nieuws: sta je ’s morgens vroeg in het donker naast de auto bij huis, beweegt er ineens een klein slangetje naast de deur, wauw, boeiend!

Een paar dagen ging het voor Ivar op weg voor een tripje naar het westen. Eerst naar Los Angeles, waar vriend Ionel samen met zijn vrouw Delia en dochter Anna wonen. Per Uber ging het eerst naar de metro en vanaf daar naar de luchthaven. Ik vloog naar de kleinere luchthaven van Santa Ana, dat vlak in de buurt ligt van het werk van Delia. Zij pikte me op, hartstikke leuk. Het was ook weer leuk om Ionel en Anna te zien in hun huis.

Dinsdag huurde ik een auto, door Ionel ben ik weggebracht. Daarna naar het science museum. Vlakbij waren er een heel aantal zwervers, die daar in tenten wonen. Raar om te zien. Naast het science museum is 'the coloseum', het stadion waar o.a. diverse american football teams spelen èn wat in 1984 het olympisch stadion was. Weer wat geleerd. Voor het museum stond een 'blackbird' vliegtuig, mooi! In het museum was het nog veel mooier, want dit is 1 van de 3 plekken in de wereld waar een space shuttle staat die ook werkelijk in de ruimte is geweest! Machtig indrukwekkend om de 'Endeavour' te zien. Super mooi! De suppoosten waren goed en wisten veel te vertellen. Buiten stond er ook nog een externe brandstoftank. De enige in de wereld. Wat gegeten en rondgewandeld, daarna weer terug gereden naar Ionel, Delia en Anna.
Op woensdag naar Joshua national park gereden. Op weg er naar toe kwam ik langs ontzettend veel windmolens. Velen waren echt klein, ook waren er veel buiten gebruik en kapot. Ruim twee uur rijden. Helaas was ik onze nationale parken kaart vergeten, dus moest ik de 25 dollar toegang gewoon betalen. Het was mooi in het park. Veel rotsformaties en bijzondere bomen. Ik zag totaal zo'n tien grondeekhoorns op diverse plekken. Verder geen wild gezien. Bij 1 van de parkeerplaatsen trof ik twee Nederlanders. Via de zuidkant naar Palm Springs gereden. Daar de Aerial tramway genomen, oftewel de kabelbaan naar de top. De cabine draaide terwijl we naar boven gingen, leuk. Boven was er een mooi uitzicht. Een beetje dom had ik het kaartje gekocht inclusief diner ticket. 'Matige kwaliteit' was niks teveel gezegd. Weer beneden reed ik terug naar Fullerton. In het donker kwam ik weer bij mijn logeeradres.

Op vrijdag ging het in de morgen richting palmdale, de enige plek in de wereld waar er twee blackbird vliegtuigen naast elkaar te zien zijn. Mooi om te zien. Het naastgelegen openlucht vliegtuigmuseum was niet open. Wel heel duidelijk was de Boeing 747 te zien waar space shuttles mee vervoerd werden.
Vervolgens via de binnendoor weg door de bergen terug gereden naar Fullerton.
Samen met ionel en Anna naar de Palisades tennisclub in Newport Beach gereden waar Anna tennisles had. Wauw, ze kan echt goed tennissen! Ionel en ik hebben even rondgereden in de omgeving en verder gekeken bij het tennis. Anna's trainer is een voormalig tennisprof met Nederlandse ouders. Met een zwaar accent was hij in het Nederlands toch goed te verstaan.
'S avonds hadden Delia en Nadine nog even contact over een breiwebsite.

Op zaterdag zijn Ivar en Ionel de startbewijzen voor het hardlopen van zondagmorgen gaan ophalen. Het was in het beursgebouw waar Ivar twee jaar eerder al eens was geweest. Wat een groots opgezet evenement. Er waren tientallen stands van sponsoren.
Vervolgens zijn we naar Newport Coast gereden. In het Crystal Coast state park was het fantastisch om op het strand te lopen.
Daarna naar huis. Op tijd in bed.

Om 5.30u ging de wekker. Na een broodje gingen Ionel, Delia en ik per auto naar Long Beach. Daar was het makkelijk parkeren, toch was er veel volk voor de hele en halve marathon. Om 7.30u startte onze halve marathon. Het ging niet al te lekker. Onverwachts moest ik Ionel na een mijl of 4 laten gaan. We hadden toen al de 'Queen Mary' boot gepasseerd. Halverwege kwamen we langs start en finish en daar stond Delia langs de kant. Vervolgens een paar mijl naar het Zuiden gelopen (langs het lange strand (Long Beach). Daar omdraaien en langs de eerste weg weer terug. Ondertussen moest ik een paar keer wandelen, echt slecht. Na 2uur en 9 minuten kwam de finish als meer dan welkom. Ionel bleek 7 minuten sneller te zijn dan ik. Na eventjes uit gehijgd te hebben zijn we weer in de auto gestapt naar huis. Daar bleek Anna net uit haar bed gestapt te zijn, dat was wellicht een beter idee dan 21 kilometer hardlopen op de zondagmorgen. Rond lunchtijd gingen we richting een sushi restaurant. Daar bleek de wachttijd 45 minuten. Dat duurde ons allemaal te lang, een vlakbij gelegen Italiaan bleek een prima alternatief. De pizza was heerlijk, het bijpassende biertje zeker ook. Weer thuis hebben we wat in de tuin gezeten en daarna wilde iedereen wel een middagdutje doen! Goed plan. Na het slapen hebben we tv gekeken. 'S avonds was er weer lekker eten. Vlees en vis van de barbecue, lekkere salade, groente en aardappelpuree.

Op maandag hing er ineens een enorme hoeveelheid rook in de lucht. Er bleek een stuk verder een serieuze fik te zijn. Een paar huizen en wat bos in brand. Spulletjes ingepakt en afscheid genomen. Met de Uber ging het naar de luchthaven. Onderweg zag ik vanaf de andere kant 5 brandweerwagens uit Beverly Hills rijden die waarschijnlijk bij de brand gingen helpen. Halverwege de avond was ik in Tucson, Arizona. Het hotel lag op loopafstand van de luchthaven. 'S morgens heb ik de huurauto opgehaald, een super kleine Toyota Yaris, echt iets voor mij. Iets voor 9.00u stond ik bij het Pima air & space museum. Er stond al een behoorlijke rij voor de ingang. Ik was voldoende op tijd om mee te kunnen met de toer over het vliegtuigkerkhof. Daarvoor werden al je gegevens opgeschreven, zodat die door de beveiliging gecheckt konden worden. Ik ging als eerste in de wachtrij voor de bus staan. Na lang wachten kon ik als eerste instappen en had daarom de beste plek voorin. We reden naar de luchtmachtbasis, waarna we allemaal uit moesten stappen en in een wachtruimte konden wachten. De bus werd ondertussen geïnspecteerd. Daarna konden we de basis op. We reden o.a langs een F16 waarvan de gids niet wist of hij nou uit Nederland of Irak kwam. Dat werd dus zo opgelost, geen Nederland. Even later kwamen we bij hetgeen waarvoor ik naar Tucson gekomen was: het vliegtuig kerkhof. Er staan hier meer dan 4000 militaire vliegtuigen. De meeste afgedankt, anderen in zodanige opslag dat ze weer kunnen vliegen binnen afzienbare tijd. Ook zijn er vliegtuigen waar nog nauwelijks iets van over is, omdat de onderdelen zijn gebruikt voor nu nog in actieve dienst zijnde vliegtuigen. Wauw, wat een gigantische hoeveelheid vliegtuigen. Super indrukwekkend! Ik heb super veel foto's gemaakt.
Weer terug bij het museum heb ik nog wat rondgekeken, daar geluncht en ben toen per auto naar het westen gereden, richting het Saguaro National Park. Op weg er naar toe reed ik ook langs een deel van de luchthaven van Tucson die ik nog niet had gezien. Tientallen F-16's en heel wat vlaggen, waaronder de Nederlandse. Na een half uurtje was ik bij het westelijk gedeelte van het Saguaro national park. Er naartoe kwam ik al vele cactussen tegen, en ook hier was het ontelbaar. Mooi! Ik heb even bij het bezoekers centrum gekeken en ben toen doorgereden in het park. Ik had een kaart meegenomen en zag dat na een paar mijl er een onverhard pad was. Natuurlijk wilde ik daar rijden. Wauw, wat een mooie omgeving! Buiten de auto was het echt heel warm. Er was aardig wat wind, het leek wel alsof ik in een föhn stond. Nog weer een stukje verder kwam ik bij een weg die ik op de kaart had gekozen als mijn terugweg naar Tucson. Het bleek een onverharde weg van zo'n 10 km te zijn met een bordje erbij dat het alleen voor auto's met hoge bodemvrijheid was. In Amerika wordt alles overdreven, dus ik ben er gewoon ingereden. Geen centje pijn, drie keer beetje voorzichtig sturen en ik had de 10 km over een gruwelijk mooie weg afgelegd. Via een omweggetje kwam ik weer bij het hotel.
Woensdagmorgen stond ik om 9.00u weer bij het vliegtuigmuseum, deze keer om echt in het museum rond te lopen. Het eerste halfuur was ik alleen, waarschijnlijk omdat alle vroege bezoekers voor de excursie over de basis komen. Het merendeel van de ruim 300 vliegtuigen in dit museum staan buiten, daarom was het handig om het buitengedeelte in de morgen te bekijken. Wauw, wat een indrukwekkende verzameling! Vooral militaire vliegtuigen, maar ook een aantal verkeersvliegtuigen. Zonder meer in mijn top 3 van de mooiste vliegtuigmusea die ik ooit heb gezien. Af en toe stegen er vlakbij A-10 militaire vliegtuigen op, ook mooi! Droeg zeker ook aan de pret. Op het buitenterrein zag ik ook nog een katachtige lopen, mogelijk een Bobcat. Ik was te laat voor een foto, maar toch mooi. Ook deze morgen draaide het fototoestel overuren. In de middag reed ik naar Mount Lemmon. Via een mooie weg kwam ik op bijna 2800 meter boven zee niveau uit, zo’n 2000 hoogtemeters boven Tucson. Hier was het winderig en zo'n 17 graden Celsius, terwijl het op hetzelfde moment in Tucson 36 graden was. Voor de winter is er zelfs een ski mogelijkheid! Wauw, mooie ervaring. De terugweg ging langs Long Horn Steakhouse'. Ik wilde in Amerika nog 1 keer het onbenullige toetje van ijs en twee enorme verschillende chocoladepunten eten. Een kleine salade als vooraf moest het nog een beetje gezond laten lijken. Hahaha.
Donderdagmorgen eerst de auto weggebracht, toen terug gewandeld naar het hotel. Eventjes hardgelopen daarna gedoucht, ontbeten en toen ingepakt. Nadine stuurde een bericht dat het vliegtuig uit Atlanta vertraging had. Toch maar naar de luchthaven laten brengen met de shuttle. Totaal zo'n 4 uur gewacht, waarvan ruim twee vanwege vertraging. Ik werd nog wel blij want er stegen met tussenpozen zo'n 15 F-16's vlakbij op, waaronder een aantal uit Irak! Mooi om te zien. De terugvlucht was prima. Nadine haalde me op van de luchthaven en zo was deze mooie trip weer voorbij.

Terwijl Ivar op vakantie is heeft Nadine op vrijdagavond opgepast bij een Nederlandse collega. Het was zijn trouwdag en dit gaf hem de gelegenheid om samen met zijn vrouw uit eten te gaan. Op zaterdag is Nadine naar de Ikea geweest om ideeën op te doen voor ons nieuwe huis. Leuke keuken oplossingen gezien, nu eerst even wachten op de sleutel van ons nieuwe huis. Daarna ben ik doorgereden naar een Starbucks en heb daar lekker een tijdje zitten breien en een kop thee gedronken. Terwijl ik daar zat belde Ivar en die vertelde dat Delia ook weer is gaan breien en Ivar heeft haar over Ravelry verteld. Ter motivatie heb ik haar twee leuke project tasjes opgestuurd. Deze zijn een week laten in goede aarde gevallen. Zondag heb ik een rustige dag gehad.

Dit was het weer voor deze keer.