Laatste hoofdstuk USA avontuur

En toen was het verhaaltje bijna uit….

16 december stond Ivar weer op de luchthaven in Atlanta. 8 weken ‘alleen’ in Nederland was super leerzaam en prettig bij de nieuwe werkgever, de stacaravan viel enorm mee en het was leuk om gewoon weer op de fiets o.a. boodschappen te kunnen doen. Natuurlijk was het ook enorm leuk om weer Theo en Corrie, Anneke, Ton en Noor, Jasper, Janet, Samarijn en Thom, Harald, Brenda, Niek en Marit, Constantijn en Desiree, Willemien, Bart, Emma en Martin, Aad, Tineke en Sanne, Harm, Amy, Mirthe en Danique, Peter, Saskia, Tijmen, Ytse, Sybren en Laureen, Timo en Annette, Patrick, Maryline, Casper en Marit, Elvira, Sander, Matthijs en Eline, Roy, Manon, Marusha en Alleso, Dennis, Agnes, Sharda met 3 achternichtjes en neefje, Claudia, Vincent, Lotte, Luuk en Finn, Stef, Anne, Ava en Gijs en vast nog anderen te zien, maar…. alleen is toch minder leuk. Nadine stond op de luchthaven en zo konden we samen onze laatste twee weken hier in. Aangezien we toch veel spullen hebben en ook nog een auto mee willen nemen naar Nederland, moet er compact verhuist worden. Ivar heeft zo veel mogelijk uit elkaar gehaald. Zo krijg je er bijna handigheid in. Ikea kasten klus ik zo weer zonder handleiding in elkaar.
Nadine kon gas, water, electriciteit, tv/internet, afvaldienst opzeggen, lang niet altijd zo eenvoudig als je zou verwachten. Daarnaast een paar bankrekening afsluiten en nog een eigen bedrijf van Ivar op de juiste manier opheffen. Het houdt je allemaal van de straat. Het voelde toch wel wat vreemd om een laatste keer een rondje te fietsen, een laatste keer naar de sportschool of een laatste keer naar de onderhand vertrouwde supermarkt. Zo was er voor Ivar ook een laatste keer naar een schietbaan, voor het eerst alleen. Het was weer geweldig, deze keer met een volautomatische M4 geschoten, maar ook weer een superzwaar Desert Eagle 13 mm pistool en een brute .50 BMG. Heerlijke middag weer, maar toch ook altijd leuker met een vriend of familielid erbij.

Op maandag ging Ivar op pad om bij verschillende garage’s een prijs te krijgen voor onze Ford Explorer. Totaal vijf garages gaf een bandbreedte van toch $2000, da’s de moeite waard. Bij bedrijf nummer twee was het super: Ivar parkeerde de auto en een enthousiaste verkoper kwam aangewandeld. Na een ‘how are you’ en een ‘great, what about you?’ Vroeg hij direct: ‘where are you from?’. Na ’the Netherlands’ zei hij accentloos: ‘laten we dan gewoon Nederlands praten’. Hahaha, als 12 jarige was hij met zijn familie vanuit Den Haag naar Amerika verhuist. Leuk, ineens een heel ander gesprek! Tijdens het inspecteren van de auto vroeg hij of ook of ik toevallig van het bedrijf YER had gehoord. Ja, die ken ik best goed. Nou zei Giorgio: ‘heb je wel eens van Ilene gehoord?’. Ja zeg ik, ‘die heb ik meerdere keren gesproken en op het YER kantoor ontmoet’. ’Nou zegt Giorgio: ‘Da’s mijn moeder’. Hahaha, wat een kleine wereld, ook hier dus in dit grote dorp met een paar miljoen inwoners. Terwijl binnen de aanbieding op papier wordt gezet, gaat Giorgio’s telefoon. Ja hoor, z’n moeder belt hem. Heb ik haar ook nog een minuut of 10 aan de telefoon gehad. Super. Uiteindelijk bleek ook de beste aanbieding nog van dit bedrijf te komen. De volgende dag zijn we terug gereden om het rond te maken. Toen hadden we ook maar een paar pakjes stroopwafels meegenomen. Overigens duurde het nog een week voordat we de cheque met het afgesproken bedrag konden afhalen en daarmee naar de bank konden rijden.

Op dinsdagavond hadden collega’s van Nadine een afscheidsborrel georganiseerd. Er klonken hele mooie woorden, niemand kijkt er naar uit om op het kantoor zonder Nadine’s kennis te werken. Een behoorlijk ervaren collega van Nadine zei heel veelzeggend: ‘Als ik iets zeg wordt het af en toe in twijfel getrokken of dat waarheid is, als Nadine iets zegt twijfelt niemand daaraan.’ Mooi, om heel trots op te zijn. Een plakkaat van Georgia en wat andere kado’s kwamen als dank ook nog tevoorschijn. Op woensdagavond is Nadine met vijf andere brei dames gaan uiteten. Hier werden allerlei herinneringen opgehaald.

Op donderdag zijn we met twee oud collega’s van Nadine uit Nederland uiteten geweest. We hebben een voor ons nieuwe pizza tent getest en die is goed bevallen.
Op zaterdag hebben we de Ford Mustang naar het verhuisbedrijf gereden omdat ze die nodig hadden om aan de binnenkant van de container uit te meten. Dat klonk erg vreemd, je kunt toch gewoon de afmetingen op internet opzoeken. Dat is Amerika…. Zoooo logisch. ’S Avonds zijn we bij collega Herman en gezin gaan eten. Lekkere hutspot stond er op het menu.
Tweede Kerstdag -die hier niet wordt erkend en niet wordt gevierd- stonden er vier verhuizers op de stoep. Er werd hard gewerkt om van alles in te pakken. Op het ene moment denk je: ‘pak dit wat handiger in’, zoals bijvoorbeeld jasjes, nette broeken en pakken die ze op wilden stapelen in een doos. Op een ander moment denk je: ‘doe niet zo overdreven’, zoals tuingereedschap dat met veel pakpapier en bescherming wordt ingepakt. Onze wasmachine en droger hebben een nieuw huis bij Herman gevonden, hij is de apparaten op dinsdag komen ophalen.

De volgende morgen stonden de mannen er weer. Nadine is nog even gaan werken. Op het eind van de morgen kwam ook de zeecontainer aangereden. Terwijl minimaal twee man aan het inpakken waren, waren twee anderen vooral bezig om de container te laden. Ondertussen wilden we wel oog houden dat alles in onze ogen goed ging. Ivar heeft al het beslag van alle gedemonteerde kasten en bedden verzameld, maar ook pedalen van nagenoeg alle fietsen gehaald. Verder moest duidelijk blijven dat het belangrijkste gereedschapskistje niet in een doos verdween, want in Veghel willen we die natuurlijk weer zo snel mogelijk voorhanden hebben. De verhuizers waren nog wat overdreven over wat wel en niet mee zou mogen. Spuitbussen werden zonder uitzondering afgekeurd. Dan maar op de creatieve manier bij andere dozen in. Op het einde van de dag was het nog flink doorwerken om alles af te krijgen. Uiteindelijk bleken we 341 items te hebben, variërend van klein doosje tot dozen met een fiets erin, maar ook bijvoorbeeld een lange doos met kastonderdelen of een ingepakt tafelblad.

We zijn de woensdagavond bij Nadine’s opvolger Kelly gaan eten, leuk, lekker en gezellig. Op donderdagavond waren we te gast bij Nadine’s collega en onze vrienden Stuart, Michelle en dochter Lily. De laatste vier dagen hebben we in een hotel in Woodstock geslapen. Donderdag en vrijdag hebben we niet veel meer gedaan. Deze dagen hadden we als uitloop voor de verhuizers ingeplant, maar nu was het koffie drinken, nog een beetje winkelen en wandelen. Vrijdag aan het eind van de morgen waren we voor het laatst in het huis waar we drie jaar lang plezierig hebben gewoond. Wat hebben we weer mooie jaren gehad. We zijn op vele plekken geweest en hebben superveel en leuk bezoek gehad uit Nederland.

We hebben de huissleutel bij onze buren afgegeven en zijn in Woodstock gaan lunchen en Nadine heeft nog wat wol gekocht bij de winkel waar ze vele dinsdagavonden breiend heeft doorgebracht. Daarna gingen we op weg naar het bedrijf waar we onze internet en tv service hadden geregeld om apparatuur in te leveren. Op weg er naartoe kwamen we bij een weg waar net een begrafenisstoet van wellicht een oud politie agent langsreed. Zeker 15 politiewagens met zwaailichten begeleiden de stoet, indrukwekkend. Na een Starbucks ging het op weg naar de luchthaven en waren we vlot door de douane. Eens even rekenen wie onze prijsvraag eigenlijk gewonnen heeft. Die ging erom hoeveel kilometers we gemiddeld per maand gingen rijden tijdens ons verblijf in America. Eigenlijk wisten we al lange tijd hoe het podium eruit ging zien, in de laatste maanden ging het gemiddelde niet vreselijk meer veranderen. Hoe dan ook: Vivian is winnaar! Ze was erg nauwkeurig: we hebben iets meer dan 3000 kilometer per maand gereden. Vivian zat er minder 2,5% naast. Het podium wordt verder compleet gemaakt door Patrick en als nummer drie het Timo/Annette team. Er komt een variatie aan M&M's de oceaan over! Dank voor de deelname allemaal!

We hadden weer een goede vlucht over de oceaan. Alleen vlak voor de landing was het wat hobbelig, maar toch prima te doen. Zo stonden we ook snel aan de gate en konden we snel door de douane, om vervolgens nog een kwartier te wachten bij de bagageband. Gelukkig waren alle vier de koffers er aardig op tijd. Anneke stond ons op te wachten, samen hebben we koffie gedronken. Daarna stapten we in een taxi en gaan we richting ons nieuwe avontuur: ons nieuwe huis in Veghel.
Wat hebben we het weer mooi gehad! Hopelijk tot snel in levende lijve!